بعد از پايان بدون توافق اولين دورجدي مذاکرات هسته اي در ژنو، سران آمريکا اعلام کردند که هيچ عجله اي براي رسيدن به توافق ندارند و تا زماني که مصالح هم پيمانان شان تضمين نشود، تن به هيچ توافقي نخواهند داد، اين در حالي است که قبل از مذاکرات نيز گفته بودند حتي در صورت رسيدن به توافق، عملاً فشار تحريم ها کاسته نشده و مثلاً بخشي از دارايي هاي بلوکه شده ايران را آزاد مي کنند و امروز نيز جناب آقاي دکتر روحاني در مجلس شوراي اسلامي گفتند که زيربار تحريم، تهديد و تحقير، از خطوط قرمز و اصول عدول نخواهند کرد و گفتند که غربي ها به اشتباه گمان نکنند که تحريم ها ايران را برسر ميز مذاکره کشانده است، بلکه ايران براساس تدبير و منطق به مذاکرات وارد شده است؛ مجموعه آنچه گفته شد ما را به نتايج مشخصي مي رساند:

اول اين که آمريکا و غرب براساس حرکات و رفتارهاي مسئولان کشور اعم از شعارهاي انتخاباتي خودشان و برخي از رقباي هم موضع و تأکيداتي که بر مذاکره شد، به اين نتيجه رسيدند که ايران چون قادر به اداره ي تحريم ها نيست، به مذاکره روي آورده و هرچه مذاکرات فرسايشي تر باشد ايران بيشتر تحت فشار قرار گرفته و بيشتر امتياز خواهد داد.

بحث ديگر اين که با تأکيد ايران بر مذاکرات هسته اي جدي و طبق يک برنامه مشخص زماني، طرف مقابل اين زمان محدود را به معناي آسيب پذيري ايران در بحث زمان تلقي نموده است و علي رغم توصيه هاي مقام معظم رهبري و اظهارات دکتر حسن روحاني و اقرارهاي جک استراو، آمريکا و هم پيمانانش جديت ايران پاي ميز مذاکره را قدر ندانسته و آن را به دليل اشتباه محاسباتي از دست مي دهند.

پاسخ ما در برابر رويکرد آمريکا چه باشد؟!

1-  رويکرد مشخص آمريکا ايجاب مي کند که به اين توهمات پاسخ مناسب داده شود و پاسخ مناسب اين نيست که فقط بگوييم “ما در برابر تحريم کمر خم نمي کنيم”، بلکه پاسخ صحيح اين است که با برنامه ريزي و پيگيري دقيق اقتصاد مقاومتي، آمريکا و غرب متوجه شوند که ايران معطل رفع تحريم ها نمانده و مشکلش را بر پايه تدبير حل خواهد کرد نه با اميد به دشمنان.

 2- در صورتي که طرف مقابل اصرار کند که عجله اي در خصوص ادامه مذاکرات هسته اي و توافق ندارد، اصرار يک طرفه ما بر مذاکره موجب تقويت موقعيت دشمن و تضعيف جايگاه ايران در مذاکرات خواهد شد که به همين منظور تعيين دورهاي جديد مذاکرات و تنظيم فواصل زماني اين مذاکرات بايد براساس وجود عزم و تمايل واقعي طرف مقابل براي رسيدن به توافق برنامه ريزي شود، نبايد طوري رفتار کرد که به درک اشتباه در طرف مقابل کمک کرد بلکه بايد موجب اصلاح آن شد.

3- در صورت اصرار آمريکا و غرب بر ادامه سياست تهديد و تحريم، بايستي به صورت مشخص و بدون هيچ ابايي، سياست خارجي کشور از تاکتيک نرمش قهرمانانه به تاکتيک مقاومت بازگردانده شود، البته پذيرش اين شيوه براي دولتي که برکات مسکن مهر را منکر مي شود و سفراستاني را پويش و پايش نام مي نهد و خزانه را خالي مي خواند و … کمي مشکل به نظر مي رسد.

بازدیدها: 67