زماني آقاي روحاني فرمودند: “حالا كه آمريكا كدخداي اروپايي هاست و هركاري كه مي كنند اول از كدخداي شان اجازه مي گيرند، چرا با كدخداي شان مذاكره نكنيم؟” و همين اصرار و خوشبيني به مذاكره منجر شد تا مقام معظم رهبري،‌ مذاكره را با لفظ قهرمانانه و در چارچوب اصول محدود نمايند، تا هم جناب آقاي روحاني و هم كساني كه به فرمول ايشان اعتماد كرده و رأي دادند، به منطق مذاكره در فرهنگ واژگان استكبار بيشتر شناخت پيدا كنند و هم مقاومت به معني اولين و آخرين راه حل مشكلات دوباره مورد تفاهم عمومي قرار گيرد.

در هر صورت جناب روحاني با كوله باري از اميد و اختيارات به نيويورك رفت و براي اولين بار بين دو وزير امور خارجه و حتي رييس جمهور ايران و آمريكا مذاكراتي با لحن دوستانه صورت گرفت كه همين تغيير لحن صرف، موجب شد تا نتنياهو خودش را به آمريكا برساند و با اوباما ديدار كند كه حين اين ديدار، آقاي اوباما همان تغيير لحن را نيز كنار گذاشته و صدباره بر همان طبل تهديد و جنگ كوبيد، البته قبل از اين ديدار هم اوباما گفته بود بدون هماهنگي با اسرائيل هيچ اقدامي را در خصوص ايران انجام نمي دهد و به اين لحاظ اتفاق عجيبي نيفتاده است.

امروز با رنگ باختن تمام لبخندهاي اوباما به روحاني و جان كري به ظريف، آنهم تنها با ديداري كوتاه با نتانياهو، به نظر مي رسد كه آمريكا نيز از كدخدايي اسرائيل نام تبعيت مي كند و اينك سوالي جدي ايجاد مي شود: كه نكند همان منطق كه روحاني را پاي مذكره با آمريكا رساند، اطرافيان او را به مذاكره با كدخداي جديد هم وسوسه كند؟!! يا مثلاً نكند منظور آقاي ظريف وقتي كه هلوكاست را جنايتي فجيع و واقعي مي خواند اين است كه دل كدخدا را بدست آورد؟!

البته اگرچه از پايبندي آقاي روحاني به اصول در نرمش قهرمانانه اطمينان دارم، اما مي ترسم از روزي كه برخي اطرافيان اصلاحاتي و حتي معتدل وي كه با دروغ، فريب و توجيه به دنبال نزديك كردن به هر قيمت ايران به آمريكا هستند، فرمول كدخدايابي را در اين فقره نيز دنبال كنند و پشت پرده، به اقدامات خائنانه دست يازند.

بازدیدها: 63