مهمترین نکته؟ اعتراف دشمنان به این که در اغتشاشات دیماه ۱۴۰۴ به صورت میدانی حضور دارند، مشاهدات میدانی درباره وسایل و روش های ارتباطی خاص، تسلیحات نظامی، روشهای خشونت آمیز مشترک در آتش زدن مساجد و برخورد با نیروهای امنیتی و انتظامی، خط دهی رسانه های رسمی معاند و… همگی حاکی از آن بود که با مجموعه ای از اقدامات هماهنگ و برنامه ریزی شده از سوی دشمنان مواجه هستیم و وقتی دشمن خارجی مترصد سوءاستفاده از مشکلات داخلی است، عقل حکم می‌کند از بازی کردن در زمین دشمن باید پرهیز کرد. ضمنا در کنار مقابله با دشمنان خارجی، باید با برخورد قاطع با ایادی ایشان، نگذاشت آسیب رساندن به جان و مال مردم چنان کم هزینه باشد که مجددا تکرار شود و البته مهمترین روز این ده روز، یوم الله ۲۲دیماه بود که بساط این فتنه آمریکایی توسط مردم بصیرمان برچیده شد.

نقش سوءمدیریتها؟ طبیعتا نوسانات نرخ ارز، تورم افسارگسیخته، پیشنهاد افزایش کم حقوقها و مالیاتهای فزاینده در بودجه ۱۴۰۵، افزایشهای مکرر

لبنیات، برنج، برق، گاز، گوشت، بنزین و… رها کردن بانکهای متخلف و تورم زا، آزاد گذاشتن شرکت‌های بزرگ دولتی که دلارشان را به کشور نیاوردند، اخلال در پرداخت وام ازدواج و… از مواردی بودند که باعث فشار بر معیشت مردم، خصوصا اقشار محروم جامعه شدند. نقش این سوءمدیریتها در ایجاد نارضایتی مردم آن هم در شرایطی که تحریم و فشار اقتصادی جدید سنگینی بر کشور حاکم نشده بود، قطعا مهم و غیرقابل اغماض بوده است.

عامل روانی؟ غیر از شبهه‌رسانه‌های معاند که همواره درصدد مایوس، خسته و خشمگین کردن مردم بوده‌اند، مسئولان ما نیز بعضا همراستا با ایشان عمل کردند، این ادبیات که نداریم، نمیشود و نمیتوانیم، این تکیه کلامها که یکی بگوید چکار کنیم یا شما بیایید درستش کنید یا باید تهران را تخلیه کنیم، سخنگویی که تکلیفش را فقط در حاضرجوابی و متلک پرانی میداند، معاون اجرایی که از سوال درباره معیشت مردم عصبانی میشود، وزیر اقتصادی که در پاسخ به سوال درباره قیمت دلار میگوید الان یا الان و نهایتا هم طرح حذف ارز ترجیحی که بدون آماده‌سازی افکار عمومی انجام میشود اینها اگر بیشتر از شرایط سخت اقتصادی روی اعصاب مردم نباشد، کمتر هم آزارشان نمیدهد و همه اینها به بهانه شفافیت و صداقت انجام میشود در حالی که به فرموده رهبر معظم انقلاب، کار دولت بیان مشکلات نیست بلکه حل آنهاست.

وفاق، خوب یا بد؟ البته وفاق بین مسولان و نکشاندن اختلافات به جامعه اقدام خوبی است اما اگر محور وفاق فقط این باشد که دولت به سفارشهای انتصابات مجلسیها توجه کند و مجلس هم کاری به خطاها و ضعفهای دولتیها نداشته باشد، خیانت در حق مردم است. وفاقی خوب است که حول منافع مردم باشد اما اگر قرار باشد مردم دچار مشکلات شدید باشند و مسئولان به یکدیگر دل و قلوه بدهند چه اثری دارد جز عصبانی کردن مردم؟! اگر مردم ببینند دولت و مجلس در شرایط تورم ۵۰ درصد، روی افزایش ۲۰ درصدی مزد وفاق دارند طبیعی است معترض شوند! حالا اگر صداوسیما هم در این میان از ترس معاون جسور رئیس جمهور، در بیان مطالبه مردم دچار لکنت شود، پس چه کسی باید صدای مردم را به گوش مسئولان برساند؟ پس باید در تعریف وفاق و شیوه عمل به آن، تغییرات اساسی انجام شود.

حذف ارز ترجیحی لازم یا اشتباه؟ خلق پول بانکهای متخلف باعث کاهش ارزش پول ملی شد، شرکتهای دولتی بخشی از دلارهایشان را به کشور نیاوردند و منفعتشان را در افزایش قیمت دلار دنبال کردند، شکاف قیمت ارز ترجیحی و دلار آزاد موجب رشد قاچاق معکوس اقلام یارانه ای به خارج از کشور گردید و در نتیجه توازن بین عرضه و تقاضای ارز بهم خورد و دولت هم که ارز لازم برای مدیریت آن را نتوانست تامین کند، مجبور شد حذف ارز ترجیحی اقلام ضروری را کلید بزند، لیکن اگر این اقدام بدون حل مشکلات قبلی یعنی برخورد با بانکهای متخلف و انحصارزدایی از شرکتهای دولتی صاحب دلار و… انجام شود، مجددا سیکل قبلی تکرار خواهد شد و امکان مدیریت بازار ارز دوباره از دسترس دولت خارج خواهد شد.

اقدامات حمایتی دولت؟ از حق نگذریم، جز اینکه دولت مقدمه سازی لازم را برای اجرای طرح حذف ارز ترجیحی خوب عمل نکرد ولی این که کالابرگ یک میلیون تومانی را برای همه دهکها در نظر گرفتند و اعلام کردند ارزش آن را همراه با رشد قیمتها افزایش خواهد داد، اقدام خوبی بود که اگر با افزایش قابل قبول دستمزدهای کارگران، کارمندان و بازنشستگان و کاهش مالیات صنوف کوچک انجام شود، میتواند به عنوان حمایت از اقشار ضعیف قلمداد شود و بخشی از نارضایتیهای موجود را تقلیل دهد؛ ضمن اینکه دولت و مجلس باید این اطمینان را به مردم بدهند که برخلاف دفعات گذشته که در بحث هدفمندی یارانه‌ها، متاسفانه خلف وعده‌هایی صورت گرفت، این بار متعهد هستند که حمایت‌ها، مطمئن و پایدار دنبال شوند.

بازدیدها: ۰